De geluidsnorm en hoe eraan wordt gemeten

De norm

Artikel 5.2.11 lid 3 bepaalt dat een personenauto geen hoger geluidsniveau mag produceren dan de waarde in het kentekenregister, vermeerderd met 2 dB(A). Voor voertuigen zonder geregistreerde waarde geldt volgens lid 4 een maximum van 95 dB(A) bij een voorgeschreven toerental dat afhangt van motortype en gewicht.

Het standgeluid staat op het kentekenbewijs van auto's waarvoor het is vastgelegd. Bij oudere modellen ontbreekt die waarde vaak, waardoor de grens van 95 dB(A) geldt.

Waarom twee decibel weinig is

Decibel is een logaritmische schaal. Drie decibel erbij komt neer op een verdubbeling van het geluidsvermogen. Twee decibel marge is dus minder dan een verdubbeling.

Voor het gehoor geldt een andere vuistregel: pas bij ongeveer tien decibel verschil wordt een geluid als twee keer zo hard ervaren. Een uitlaat die binnen de marge blijft klinkt dus hooguit iets voller, niet dubbel zo luid.

De meting

Meten gebeurt bij stilstaand voertuig. De microfoon staat op 0,50 meter van de uitlaatmonding, onder een voorgeschreven hoek ten opzichte van de uitstroomrichting.

Gebruikt worden een geluidsniveaumeter van klasse 1, een kalibratiegeluidsbron en een toerenteller. Het toerental waarbij wordt gemeten ligt vast.

Waar het geluid vandaan komt

Een demper werkt met absorptie, met reflectie of met beide. Een absorptiedemper leidt de gassen door een geperforeerde buis in een omhulsel met steenwol; hoge tonen worden daar opgenomen. Een reflectiedemper laat geluidsgolven tegen elkaar in lopen zodat ze elkaar uitdoven, wat vooral bij lage tonen werkt.

Sportuitlaten zijn meestal overwegend absorptie. Dat verklaart de diepere klank: de lage tonen worden minder gedempt dan bij een originele demper.

Verder

Volgend onderwerp: Tegendruk en doorstroming. De rekenhulpen staan onder rekenwerk.